Evliya Celebi gibi “Şefaat Ya Resul Allah” diyecegime “Seyahat Ya Resul Allah” demis olmaliyim ki gezmek gormek benim hayatimin olmazsa olmazlarindan. Zira belkide ondandir kocakisisi ile kaplumbaga misali evimiz sirtimizda ordan oraya gezisimiz.
Eger sorulsa en cok hangi ulkeye gitmek istiyorsunuz diye hic suphesiz ikimizde saniye dusunmeden “Japonya” derdik. Onun icin agzim kulaklarimda geziyordum son birkac aydir, Japonya yolcusuyduk cunku… Yillardir hayalini kurdugum, adini duydugumda bile heyecanlanip mutlu oldugum “Sakura” lari gorecektim. Gormeden sevdigim bir ulkenin yolcusuydum, izlemeye doyamadigim animelerin cennetine gidecektim ve daha neler neler… Son birkac seferdir yasadigimiz aksiliklerden oturu soylemek istemedik kimseye. Hele hele Bali’de yasadiklarimizdan sonra nazar degdi dedik, soylemeyelim kimseye, gidip gelince soyleriz. Iste ondandir iki hafta sonra cikacagimiz yolculuktan ailelerimizin bile haberi yoktu, son gun soyleyecektik biz Japonya’ya gidiyoruz haberiniz olsun diye.
Gel gor ki sorun nazar degmesinden de ote birsey olsa gerek. Oncelikle kocakisisinin cok onemli bir isi cikti, tam bizim Japonya’ya gidecegimiz haftaya denk gelen, mumkun degil ertelenmesi burada olmasi gerek… Japonya seyahatimizi on gun sonraya aldik, sakuralari kacirma ihtimalimizi bile bile…
Sonrasinda otellerimizi ayarladik, gezi planlari yaptik, hizli tren biletlerimizi bile aldik… Son gunlerde en buyuk heyecanimizdi yaklasmakta olan Japonya gezimiz…

Simdi agzimi dahi acamiyorum. Cuma gunu depremi duydugumda cok da onemsemedim acikcasi, cunku Japonya depremler ulkesi, kimsenin burnu bile kanamamistir dedim. Keske oyle olsaydi da biz yine de gidemeseydik, gercegi haberlerde goruverince anladim. Yine de yitirmedik umidimizi, deprem bizim gidecegimiz yerlere zarar vermemistir, gideriz dedik. Haftasonundan beri hep bir umit haberlerde gozum ve her gecen gun gercegi daha da acik gorup kabullenmek zorunda kaldik sanirim. Yasanan facianin boyutu bizim kabullenmek istemedigimiz kadar buyuk, kaldi ki ulkenin bir yaninda binlerce insan hayat mucadelesi verirken gidilen gezi gezi mi olur :(
Son umidimiz de bugun iyice yokoldu. Nukleer reaktor iyice kontrolden cikti ve cevreye radyasyon yaymaya basladi… Bazi seyler hakikaten kismet isiymis, cocuklugumdan beri bu boyledir ben birseyi ne kadar cok istersem olma ihtimali o kadar dusuktur. Ya biz gittigimizde olsaydi dedik, kismet degilmis dedik, son umutlarimizi da cope attik bugun…
Simdi tum kalbimle dunyanin ve Japonlarin bu faciadan daha fazla zarar gormemesi icin dua ediyorum. Gidemedigimize uzulmuyor muyum? Tabii ki cok uzuluyorum ama hicbir zaman gorememektense birgun gorebilme umudunu tercih ediyorum…
Dun aksam kocakisisinin soyledigi birsey cok hosuma gitti "Demek ki Japonlar yeniden super guc olacaklar" dedi, nereden cikti simdi o deyince "Bu adamlar her seferinde yokolup kullerinden yeniden doguyorlar cunku" dedi.
Umarim oyle olur hakikaten...
Bu yazinin dip notu: Gicik oldugunuz bir ulke varmi? Sadece gitmeye kalkismamiz yeterli darmadagin etmek icin...







